Τόπος αγιοβάδιστος. Αγέρωχα βουνά. Εκεί στο Πετρίλο, στη ραχοκοκκαλιά των Αγράφων, στέκουν οι Άγιοι και φρικτωρούν την Ελλάδα μας. Όλα σε εμπνέουν να υμνείς τον Κτίστη. Τα εξωκλήσια κοσμούν τις πλαγιές σαν μικρές σταλαγματιές της Χάριτος, δίπλα σε αιωνόβια δέντρα και κρυστάλλινα δροσερά νερά. Νιώθει κανείς τα πεντακάθαρα κράματα του αέρα που αγιάζονται από τις καθημερινές Θείες λειτουργίες, με τα τροπάρια και τις ευχές της εκκλησίας να ρέουν σαν κρουνοί πνευματικοί που αρδεύουν όλη την πλάση και ζωογονούν.
Τα τελευταία δέκα χρόνια έχω ακούσει πολλά για το Πετρίλο, γι αυτό και ανυπομονούσα να έρθω. Οι αναφορές των ανθρώπων που κατάγονται απ αυτά τα μέρη, ήταν τόσο γλαφυρές και ενθουσιώδεις, που νόμιζα ότι είχαν μια δόση υπερβολής. Όταν όμως έφτασα στο χωριό, κατάλαβα γιατί αγαπούν τόσο πολύ αυτό το μέρος. Είπα μέσα μου ” Αυτό θα είναι το χωριό μου”
Ήρθαμε στις 16 Αυγούστου. Λίγα λεπτά μετά την άφιξη μας, συναντήσαμε την κάθοδο της Θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας της Πετριλιωτίσσης, προς το Φανάρι. Ιερείς και πλήθος πιστών, με ψαλμούς και θυμιάματα, συνόδευαν την Αγία Εικόνα σε μια μεγάλη λιτανεία, διανύοντας αρκετά χιλιόμετρα. Ο κόσμος εδώ έχει μεγάλη αγάπη στη Θεοτόκο!
Το Πετρίλο αποτελείται από πολλούς συνοικισμούς, όπως τα Καμπουρέικα, τον άνω και κάτω Μάγειρο και την Κρανία, που έχουν μικρές αποστάσεις μεταξύ τους και είναι σκαρφαλωμένοι στις πλαγιές. Το κάθε σπίτι είναι καλοσυντηρημένο και έχει την δική του μοναδική θέα. Είναι σαν πίνακες, που δεν ξέρεις ποιον να διαλέξεις. Έχει μόνο 15 μόνιμους κατοίκους, αλλά το καλοκαίρι φιλοξενεί έως και 3.000 ανθρώπους, οι περισσότεροι απ αυτούς έχουν κάποια καταγωγή από εδώ. Η φιλοξενία τους είναι συγκλονιστική. Από την πρώτη μέρα, μας καλούσαν στα σπίτια για το παραδοσιακό φίλεμα, ξυπνούσαμε το πρωί και βρίσκαμε στην πόρτα αγαθά απ το μποστάνι τους. Εδώ όλος ο κόσμος είναι μια αγκαλιά. Αγαπημένοι και ευγενικοί. Δεν θα ξεχάσω ότι πριν την αναχώρηση μας για τον Πύργο, βγήκαν απ τις αυλές να μας χαιρετίσουν ( άνθρωποι που δεν γνωρίζαμε ) και μας γέμιζαν ευχές.
Η ζωή εδώ είναι απλή και ουσιαστική, χωρίς περιττές ανέσεις και τεχνολογία. Ο χρόνος κυλά γλυκά και ωφέλιμα, η ψυχή κινείται προς την δοξολογία. Τα Άνω φρονεί, τα Άνω ζητεί. Οι γραμμές που διαβάσατε, μοιάζουν με αδέξια ψελλίσματα, μπροστά σ αυτό το μεγαλείο. Σας εύχομαι ολόθερμα να έρθετε στο Πετρίλο και να το ζήσετε κι εσείς!
Αφιερωμένο στην μητέρα μας, Παναγιώτα Καμπούρη, που κοιμήθηκε πριν λίγους μήνες.
Η Αγία της ζωή ας γίνει παράδειγμα κι ας εύχεται στον Λυτρωτή Χριστό για όλους μας!