Home > ΤΕΧΝΕΣ > 6+1 αγαπημένες ρομαντικές κομεντί

6+1 αγαπημένες ρομαντικές κομεντί

 

Στο «When Harry Met Sally»

Η καλύτερη ταινία που γράφτηκε ποτέ με θέμα το αιώνιο -και αναπάντητο μέχρι τις μέρες μας- ερώτημα για το αν ένας άντρας και μία γυναίκα μπορούν να είναι φίλοι. Χωρίς περιττές σκηνές και αχρείαστους χαρακτήρες, η Meg Ryan, ο Billy Crystal και τα υπέροχα παλιομοδίτικα ψηλοκάβαλα παντελόνια τους περιφέρονται στα πιο όμορφα σημεία της Νέας Υόρκης και μέσα από 5-6 συναντήσεις-κλειδιά (η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε 12 χρόνια) ανακαλύπτουν ότι είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Πέρα από την ιστορική σκηνή στο diner όπου η Sally προσποιείται οργασμό και την ατάκα «I’ll have what she’s having», κανένας μονόλογος δεν έχει μέχρι σήμερα καταφέρει να με συγκινήσει όσο εκείνος του Harry όταν αποφασίζει να πει στη Sally πώς νιώθει: «Απόψε ήρθα γιατί όταν συνειδητοποιείς ότι θέλεις να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου με κάποιον, θέλεις το υπόλοιπο της ζωής σου να ξεκινήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.» Χίλιες φορές, το έχω δει, κάθε φορά χειροκροτάω.

«P.S. I love You»

Μιας και οι ρομαντικές κομεντί δεν είναι και το φόρτε μου, ρίχνω την ψήφο μου σε μια από τις λίγες που δεν κατάφερε να μόνο να με κάνει να γελάσω, αλλά και να συγκινηθώ και να νιώσω (όσο μπορώ, ως θεατής) τον πόνο της απώλειας ενός ανθρώπου που αγαπάς. Όταν δηλαδή η πρωταγωνίστρια,  Hilary Swank βιώνει το θάνατο του αγαπημένου της Gerard Butler, συνειδητοποιώντας πως,  έστω και λίγο αργά, το πόσο σημαντικός ήταν στη ζωή της. Από την πλευρά του, εκείνος, γνωρίζοντας ότι δεν θα την ξαναδεί, σκαρφίζεται πριν το θάνατό του ένα ολόκληρο σχέδιο που θα την κάνει ευτυχισμένη, έστω κι αν αυτός δε θα είναι δίπλα της για να το μοιραστεί. Όλα αυτά όμως, σε μια ιστορία που σε πολλές φάσεις της θα σου προσφέρει άφθονο γέλιο.

«About a boy»

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω κάτι. Ρομαντική κομεντί χωρίς Hugh Grant δεν είναι ρομαντική κομεντί. Επίσης, θα ήθελα, από προσωπική πείρα να συμβουλέψω τις πονεμένες ψυχές εκεί έξω ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΡΟΜΑΝΤΙΚΕΣ ΚΟΜΕΝΤΙ ΟΤΑΝ ΧΩΡΙΖΟΥΝ. Αφού λοιπόν τα βάλαμε τα πράγματα στη θέση τους, ας σου εξομολογηθώ γιατί αυτή είναι η αγαπημένη μου από όσες έχει πρωταγωνιστήσει ο βρετανός – κάποτε – γόης. Δείχνει την ιστορία του εργένη, που την έχει βρει ζώντας την «δική του Ibiza», αλλά μόλις βρεθεί στο δρόμο του έξυπνος (και ολίγον ανήσυχος) πιτσιρικάς χωρίς να το καταλάβει του ξυπνά το πατρικό ένστικτό. Κάθε φορά που τη βλέπω νιώθω πως και οι άντρες έχουν ψυχή και με κάνει να ελπίζω πως ακόμα και ο πιο σκληροπυρηνικός υποστηρικτής της θα-ζήσω-ελεύθερο-πουλί ζωής μπορεί να αλλάξει και να  γίνει ο καλύτερος σύντροφος μην σου πω και πατέρας. Άχουτο μωρέ.

«Αγάπα με αν τολμάς»

Το κείμενο που ακολουθεί βασίζεται σε δύο εμμονές: σε αυτήν που με καθηλώνει μπροστά σε ταινίες που ο άντρας με τη γυναίκα παλεύουν για να είναι μαζί, σε ένα διαρκές καρμικό παιχνίδι που δεν μπορούν να ελέγξουν και που φτάνουν να με εκνευρίζουν, για το τι θα γίνει επιτέλους, θα πέσει φιλί, θα είναι μαζί, θα ζήσει αυτός ο έρωτας; Η άλλη εμμονή έχει δύο μάτια που αποδεικνύουν ότι η γυναίκα μπορεί μόνο με αυτά σαν όπλα, να κερδίσει κάθε πόλεμο, ένα στυλ και μια γαλλική λεπτεπίλεπτη φινέτσα που όλα αυτά τα χρόνια με έχουν κάνει να τη βλέπω σε κάθε ταινία της. Όμως, το Αγάπα με αν τολμάς, ήταν η πρώτη γνωριμία μας, ο πρώτος έρωτας, η πρώτη φορά που έμαθα για την υποκριτική και θηλυκή ύπαρξη της Μαριόν Κοτιγιάρ. Με αυτά και με αυτά, ήταν πολύ εύκολο να διαλέξω ρομαντική κομεντί. Το δύσκολο είναι ότι ακόμη δεν την έχω ξεπεράσει. Τη Μαριόν, όχι την κομεντί…

Στο «Serendipity»

Τι πιο τίμιο (και λίγο μοιρολατρικό) από αυτό που αποφάσισαν να κάνουν στο γλυκύτατο Serendipity ο John Cusack και η Kate Beckinsale; Συναντήθηκαν, ερωτεύτηκαν και επειδή είχαν τη λόξα να προκαλούν την τύχη και το Τυχερό, χάθηκαν επίτηδες για να ξαναβρεθούν, ΑΝ ήταν γραφτό να ξαναβρεθούν. Περιττό να πω ότι έχω δει την ταινία 5-6 φορές, έχω μπει εκατοντάδες άλλες σε ασανσέρ πιστεύοντας ότι από πίσω κρύβεται εκείνη, η Μία και έχω αρχίσει να πιστεύω στη μοίρα περισσότερο από ποτέ.

Αν είναι η μοίρα να ξεβράσει στο δρόμο μου ένα κορίτσι σαν την Kate, να κάτσω σε ένα βράχο ψηλά και να αγναντεύω περιμένοντας στωικά. Αλλά αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες θα μου πεις. Στις ταινίες του Cusack πιο συγκεκριμένα. Να, μιας και είπα Cusack, και το ‘High Fidelity’ βαφτίζεται στην τσακίρ ερωτική απογοήτευση ως μια χαρά ρομαντική κομεντί. Αλλά επιμένω και στηρίζω Serendipity. Μέχρι το τέλος. Faith φίλες μου.

«Love Actually»

Τι πρέπει να έχει μια ρομαντική κομεντί; Λίγο δράμα, λίγο χιούμορ, ατάκες που σε κάνουν να λιώνεις και φυσικά happy end. Να κλάψεις στον καναπέ, σε κάποια ή όχι αγκαλιά, αλλά να σηκωθείς με ένα χαμόγελο. Στο Love Actually” η αγάπη είναι παντού. Ο ίδιος σεναριογράφος που μας έχει κάνει να πλαντάξουμε με το “Notting Hill” ασχολείται με την ζωή οκτώ διαφορετικών ζευγαριών ένα μήνα πριν από τα Χριστούγεννα. Μέχρι την επίσημη ημέρα της αγάπης, η απιστία βρίσκει συγχώρεση, ο αχόρταγος νεανικός έρωτας ικανοποίηση, ο ανικανοποίητος έρωτας λύτρωση. Μια από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές σε ρομαντική κωμωδία είναι αυτή που ακολουθεί, όπου η κοπέλα ανοίγει την πόρτα, ο καλύτερος φίλος του καλού της, εξαφανισμένος τον τελευταίο καιρό (γιατί άραγε;) της κάνει ερωτική εξομολόγηση.

«Μια βραδιά στο Notting Hill»

Πρόκειται για μια ταινία που είναι κομεντί αλλά έχει ένα έντονο στοιχείο που μ’ αρέσει πάρα πολύ. Είναι καθαρόαιμη 90s. Ανήκει στις κλασσικές κομεντί που αν και στα τέλη των 90s έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας. Το ζευγάρι Julia Roberts – Hugh Grant δένει απίστευτα στη συγκεκριμένη ταινία με την πρώτη να… υποδύεται ουσιαστικά τον εαυτό της (μια διάσημο ηθοποιό) και τον δεύτερο ένα βιβλιοπώλη στην περιοχή του Notting Hill. Ένα από τα πράγματα που μ’ αρέσουν ακόμη είναι οι αντίθετοι κόσμοι τους, εκείνη διαθέτει φήμη εκείνος μυαλό. Και οι δυο όμως ευαισθησία.

Το πρώτο τους φιλί, τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης τους και το τέλος κάνουν ευαίσθητους και μη, να δακρύσουν.

Αγαπημένη σκηνή; Όταν οι παπαράτσι έχουν περικυκλώσει το σπίτι του Hugh Grant και μόλις ανόιγει την πόρτα τα φλας τους πέφτουν βροχή. Via Cosmo