Home > Face to Face > Το πρωί δε θα σου λείπω γι’ αυτό μην επικοινωνείς τη νύχτα…

Το πρωί δε θα σου λείπω γι’ αυτό μην επικοινωνείς τη νύχτα…

///
Comments are Off

Τι σε πιάνει τα βράδια, μου λες; Δε σου έμαθαν πως της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά; Τι μου τα στέλνεις εκείνα τα μεθυσμένα μηνύματα; Κι αυτοί οι φίλοι σου τι κάνουν και δε σου παίρνουν το κινητό από τα χέρια; Δεν έχεις απάντηση. Τι απάντηση να έχεις; Σωστά. Ξημέρωσε κι εσύ ξενέρωσες. Ούτε νηφάλιος, ούτε μεθυσμένος όμως λες αλήθειες. Τις φοβάσαι κι είναι λογικό.

Έλα, κάτσε και βολέψου. Θα σου πω εγώ αλήθειες που δε φοβάμαι. Τα βράδια νιώθεις μόνος. Τα βράδια με θυμάσαι. Όχι γιατί δε με ξεπέρασες, όχι γιατί με θες, όχι γιατί μ’ αγαπάς όσο καμία άλλη αλλά γιατί ακόμα δε γνώρισες κάποια άλλη. Κάποια άλλη να παραμυθιαστείς, κάποια άλλη να ταξιδέψεις, κάποια άλλη να σε συνεπάρει και να την συνεπάρεις. Έτυχε να είμαι εγώ η πιο πρόσφατη ή -για κάποιο λόγο που εσύ μόνο ξέρεις- με θεοποίησες και τώρα νοσταλγείς.

Αποτέλεσμα εικόνας για Το πρωί δε θα σου λείπω γι’ αυτό μην επικοινωνείς τη νύχτα

Δε ξέρω τι νοσταλγείς. Ίσως κάποιο βράδυ στον καναπέ αγκαλιά, ίσως ένα πρωινό ξύπνημα που δε σε έβρισκε μόνο, μπορεί κάποια γέλια που κάναμε. Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα τι νοσταλγείς αλλά ξέρω -με σιγουριά- πως δε νοσταλγείς εμένα. Σου λείπει μια κατάσταση και γυρεύεις να επιστρέψεις στην πεπατημένη. Το δοκιμασμένο ενέχει λιγότερο ρίσκο, το καταλαβαίνω. Πέρασα κι εγώ από εκεί. Όλοι περάσαμε σε κάποια φάση.

Κι εγώ έστειλα εκείνο το μήνυμα που χίλιες φορές μετάνιωσα κι απαρνήθηκα. Δεν ήταν όμως μόνο γιατί μου έμεινε η καψούρα ή το απωθημένο. Ήταν γιατί μου έλειψε η συνήθεια που είχα χτίσει. Ήταν γιατί δεν ήθελα να γνωρίσω κάποιον άλλο. Ναι, το ομολογώ, ίσως να είχα ψήγματα πόθου ή έρωτα αλλά γρήγορα χάθηκαν. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν ήταν τόσο δυνατά, γιατί αυτό που με γύρναγε δεν ήταν ο άνθρωπος. Ήταν οι ανασφάλειές μου, οι φόβοι μου και η δύναμη της συνήθειας. Το ίδιο κάνεις κι εσύ.

Αποτέλεσμα εικόνας για Το πρωί δε θα σου λείπω γι’ αυτό μην επικοινωνείς τη νύχτα

Μην προσπαθείς να με πείσεις για το αντίθετο. Δεν είμαι εγώ ο άνθρωπός σου. Δεν είμαι εγώ αυτή που σου ξέφυγε μέσα από τα χέρια. Δεν είμαι εγώ η χαμένη σου ευκαιρία. Μεταξύ μας, δεν ήμουν ποτέ. Ήμουν ένα κεφάλαιο στο βιβλίο σου, τίποτα περισσότερο. Μην προσπαθείς να το κάνεις πιο σπουδαίο απ’ ό,τι είναι, απλώς καταστρέφεις κι ό,τι καλό είχαμε. Γίνεσαι εκείνος που «ενοχλεί» και δε σου πάει. Όπως δεν πάει και σε μένα να γίνομαι η κακιά που σου ζητάει να ξεκόψεις.

Στην αρχή ψάρωσα. Σκέφτηκα πως ίσως να λες αλήθεια. Ίσως να με σκέφτεσαι και να σου λείπω. Ίσως να θες όντως να ξέρεις αν είμαι καλά. Ίσως να ήμουν κάτι ξεχωριστό για σένα. Μα δεν είναι έτσι. Αν ήταν, θα επικοινωνούσες και νηφάλιος με την ίδια θέρμη. Αν ήταν έτσι, θα έκανες περισσότερα πράγματα από μερικά τηλεφωνήματα μετά τα μεσάνυχτα και κάνα δυο μεθυσμένα μηνύματα. Αν θες τον άλλο, μιλάς ειλικρινά κι ας τρέμει η φωνή σου. Πας με την ψυχή στα πόδια μπροστά στο πρόσωπο που σε ενδιαφέρει και μιλάς ανοιχτά.

Αποτέλεσμα εικόνας για Το πρωί δε θα σου λείπω γι’ αυτό μην επικοινωνείς τη νύχτα

Αν και -για να σου πω όλη μου την αλήθεια- για μένα, όταν βρίσκεις τον άνθρωπό σου δεν τον αφήνεις να φύγει εξ αρχής. Λες «θα μείνω εδώ» και μένεις. Προσπαθείς και τον κρατάς γερά κοντά σου. Λες «μαζί θα τα φτιάξουμε όλα» και πιάνεις δουλειά. Η φυγή είναι εύκολη. Σηκώνεσαι, δίνεις ένα λόγο ή δεν δίνεις και φεύγεις. Το να προσπαθήσεις όμως να διορθώσεις λάθη, να κλείσεις πληγές, να συγχωρέσεις, να παλέψεις, να αντέξεις, να αλλάξεις εσύ ο ίδιος, να δεχτείς ό,τι δεν αλλάζει· αέναος μόχθος. Θέλει κότσια μια σχέση. Θέλει πυγμή, πίστη και δύναμη αλλά πάνω απ’ όλα θέλει πολύ συναίσθημα.

Περισσότερο απ’ όσο είχες να διαθέσεις σε μένα. Περισσότερο απ’ όσο είχα κι εγώ να σου διαθέσω. Δε φταις μόνο εσύ που το διαλύσαμε. Φταις όμως που με θυμάσαι ξημερώματα. Φταις που λες ακόμα ψέματα στον εαυτό σου.

Το πρωί σου λείπω το ίδιο; Έλα να με κοιτάξεις με το φως της μέρας και να μου πεις τίμια. Ή μάλλον μην έρθεις. Ξέρω πως όχι. Κοίτα να το καταλάβεις κι εσύ. Μη βασανίζεσαι άδικα. Ούτε για μένα ούτε για κανένα. Και πλάι σου να ξύπναγα, μέσα σου μόνος θα ήσουν. Γι’ αυτό μη με ζητάς και μη με θυμάσαι τις νύχτες.

via